Ίσως με καλύτερη διαχείρηση φίλε μου
(δες εδώ ας πούμε: http://protovouliadk.wordpress.com/2014/04/17/%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF-%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%86/)

θα μπορούσανε να εξευρεθούνε πόροι και για άλλα πράγματα και όχι να χορταίνουν μόνο τα λαμόγια!!!

Επίσης και για τον αέρα που αναπνέεις μπορεί να γίνει κάτι…όχι σαν δήμος ίσως…αλλά πιέζοντας για εφαρμογή διαφόρων μέτρων που ισχύουν σε άλλες χώρες (σύγχρονα φίλτρα, μειωμένη λειτουργεία σε ημέρες με άπνοια κ.ά.)!!! Συμμετέχοντας σε περιβαλλοντικές οργανώσεις π.χ. κλπ. Και επιτέλους ένας στρατηγικός σχεδιασμός για τη μεταλιγνητική περίοδο (που μεταξύ μας, δεν αργεί καθόλου να έρθει…)

Το τοπικό οικολογικό κίνημα βάζει αυτό το θέμα από το 1995, χωρίς να έχει κανένα σύμμαχο. Το 2000 ζητά να μπει στους Περιβαλλοντικούς Όρους Λειτουργίας των Ορυχείων η υποχρέωση της ΔΕΗ να καλύπτει το μέρος του κόστους του νερού που οφείλεται στη «μετακόμιση» των πηγών υδροδότησης του Δήμου από τη Σαριγκιόλ στου .. διαόλου τη μάνα ! Αν γινόταν αυτό τότε, θα ήταν ΝΟΜΙΚΗ υποχρέωση της ΔΕΗ να τσοντάρει μονίμως (εδώ και δέκα χρόνια) στο κόστος του νερού και δεν θα τρέχαμε στα δικαστήρια (ως Δήμος) σήμερα. Όμως ΟΛΕΣ οι δημοτικές παρατάξεις και τα ΚΟΜΜΑΤΑ, είτε στήριζαν τον Κουκουλόπουλο είτε όχι, έκαναν τον κουφό, διότι δεν ήθελαν να αποκαλυφθεί το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ του άνθρακα ούτε να αμαυρωθεί κατ’ ελάχιστο η εικόνα του λιγνίτη ως «εθνικού καυσίμου».

Έπρεπε να περάσει μια δεκαετία για να δεήσει ο Δήμος Κοζάνης κατόπιν εορτής να πάει στα Δικαστήρια της ΔΕΗ για αυτό το θέμα (τώρα που το ταμείον είναι μείον). Δέχτηκα, παρά την πίκρα μου που ο Δήμος κλπ μας έχουν .. γειωμένους τόσα χρόνια ως οικολ. κίνημα, να καταθέσω υπέρ της ΔΕΥΑΚ ως μάρτυρας, μπας και πάρουμε κανένα φράγκο από τα 16,5 εκ. που «χρωστά» η ΔΕΗ στη ΔΕΥΑΚ και έτσι να μειώσουμε την τιμή του νερού για ΟΛΟΥΣ τους δημότες. Συνημμένη είναι α αρχική μου κατάθεση στο Συμβολαιογράφο πέρσι για αυτή τη δικαστική διαμάχη ΔΕΥΑΚ – ΔΕΗ, η οποία κατάθεση έχει ενδιαφέρον για όποιον θέλει να μάθει το πλήρες ιστορικό της υπόθεσης, ορισμένα τεχνικά στοιχεία, καθώς και τις ενέργειες ενός εκάστου, πέρα από εύκολα συνθήματα και αφορισμούς.

Λ. Τσικριτζής
.

Αγαπητέ Θόδωρε,

Θα επιδιώξω να σου απαντήσω στις ερωτήσεις και τα ζητήματα που έβαλες, αναγνωρίζοντας προφανώς, τόσο τις ειλικρινείς προθέσεις σου όσο και την διάθεση σου για επικοδομητικό διάλογο. Να σου ζητήσω συγνώμη για το αναπάντητο email, αλλά αυτό οφείλετε στο γεγονός πώς δεν έγινε αντιληπτό λόγο των εκατοντάδων μηνυμάτων καθημερινά και προφανώς κάπου μας διέφυγε.

1. Ο λόγος για τον οποίο θέτουμε κάτω από τον κίνδυνο ιδιωτικοποίησεις τις επιλογές μας, είναι διότι πλέον αυτός ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και δεν εξορκίζεται με ευχολόγια, λαϊκισμούς, κραυγές και ανέξοδα αντί…(εδώ βάλε ότι θές). Θα πρέπει να έχουμε σαφή απάντηση βιωσιμότητας στην επιλογής μας για δημόσιες υπηρεσίες νερού. Γιατί αν δεν πείσουμε πώς οι δήμοι μπορούν να χειριστούν καλά το νερό τότε δίνουμε επιχειρήματα σε όσους επιθυμούν την ιδιωτικοποίηση.
Παράλληλα η ερώτηση που πάντα πρέπει να κάνουμε στον εαυτό μας είναι : εμείς τι θα κάναμε αν ήμασταν στην διοίκηση;;; Το θα ψηφίζαμε;;; Θα λέγαμε ΟΧΙ;;; Θα ακολουθούσαμε την πεπατημένη, δώσε φθηνό νερό στο λαό;;; Με τι κριτήρια;;;
Για την ανταποδοτικότητα συμφωνώ πώς θέλει ιδιαίτερη προσοχή, αλλά φαντάζομαι γνωρίζεις πώς η αρχή της ανταποδοτικότητας δεν ίσχυσε ποτέ στην Ελλάδα στο νερό (να μην μιλήσω για την άρδευση…). Ποτέ η τιμή δεν κάλυπτε το κόστος και αυτό σαν μια εύκολη, φιλολαϊκη και ψηφοθηρική πολιτική, με κοντά πόδια όμως και με τεράστιες συνέπειες στις επόμενε γενιές. Εμείς σαν προοδευτικοί φίλε Θόδωρε τι πρέπει να κάνουμε; να ακολουθήσουμε την ίδια τακτική;;
Για την κακοδιαχείριση στη ΔΕΥΑΚ, ναι, πρέπει να ψάξουμε και να βρούμε τι γίνεται, αλλά πώς; πότε; και σε πόσα μέτωπα να μπορούμε να παλέψουμε;; Επίσης σου ανακοινώνω πώς έχω στείλει ήδη δύο επιστολές στη ΔΕΥΑΚ και ελπίζω σύντομα να έχω απαντήσεις! Αυτό όμως δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για να αποφεύγουμε τις δύσκολες αποφάσεις!
Και επίσης εγώ, σαν δημοτικός σύμβουλος και άνθρωπος που σέβομαι τον εαυτό μου, πέρα από τα αι σιχτίρ σε κάθε μορφή εξουσίας θέλω επίσης να πώ πολλά αι σιχτίρ στον λαϊκισμό, στην ανέξοδη και εύκολη εκ του καναπέως ή εκ της αντιπολιτεύσεως (κι αυτή εξίσου εύκολη είναι συχνά) κριτική. Πίστεψε με, την ώρα που γινόταν η κουβέντα, ένοιωθα κι εγώ να παρασύρομαι να υποκύψω στην ευκολία του ΌΧΙ και τώρα να μην έχω κανέναν να μου κάνει κριτική, εκτός ίσως από την συνείδηση μου. Βλέποντας από κάτω τους προέδρους των χωριών να είναι απόλυτα αρνητικοί, την υπόλοιπη αντιπολίτευση να επιλέγει την ευκολία (χωρίς σοβαρά επιχειρήματα πίστεψέ με!) της άρνησης, γιατί άραγε να θέλω να γίνω ο κακός;;; Γιατί να αναλάβω μια ευθύνη που στην τελική (δεν;) μου αναλογεί;; Ψήφισα ΝΑΙ διότι κρίθηκε εκ μέρους ως ειλικρινής και τίμια στάση και αφού πρώτα είχα αναδείξει στο μέτρου που μπορούσα, ερωτηματικά και προβλήματα στην λειτουργία της ΔΕΥΑΚ. Αν λοιπόν ευαγγελιζόμαστε ένα νέο τρόπο πολιτικής αυτό θα πρέπει να τον εφαρμόζουμε κιόλας.

3. Σωστός ο προβληματισμός για τον σωστό επιμερισμό του κόστους ανα τοπική κοινότητα. Αλλά, τότε θα πρέπει κάποιες κοινότητες λόγω ιδιαίτερα αυξημένου να πληρώνουν πανάκριβα το νερό. Το Μαυροδένδρι π.χ. που το ξέρω λόγω καταγωγής και μόνιμης διαμονής, λόγω της ΔΕΗ έχει τεράστιο κόστος στην άντληση του νερού (πρίν χρόνια πλήρωσε 250.000 ευρώ στο ΔΕΗ για ρεύμα για την άντληση του νερού)! Θα έχουμε τότε κοινότητες με πολύ φθηνό νερό και άλλες με πολύ ακριβό νερό! Δεν μπορώ να απαντήσω τι είναι δίκαιο και τι όχι. Να το συζητήσουμε. Βέβαια, αν συμφωνήσουμε σε μια τέτοια αρχή τότε να μιλήσουμε για την απόλυτη Ανταποδοτικότητα και τότε θα δούμε πώς το νερό θα πρέπει να ακριβύνει πολύ.
Επίσης φαντάζομαι θα σου είναι γνωστό πώς αυτό που ψηφίσαμε δεν είναι η εξομοίωση της τιμής του νερού μεταξύ των χωριών και της πόλης. Αλλά, η εξομοίωση της τιμής μεταξύ των δημοτικών ενοτήτων (Αιανής, Ελλησπόντου, Ελίμειας και Υψηλάντη) με τα χωρία της δημοτικής Ενότητας Κοζάνης και όχι με την πόλη. Η κάτοικοι των χωριών συνεχίζουν να πληρώνουν στο μισό την τιμή του νερού έναντι των κατοίκων της πόλης και αυτό δεν ξέρω και κατα πόσο είναι δίκαιο!
Επίσης σε ενημερώνω πώς με βάση τα στοιχεία των ισολογισμών της ΔΕΥΑ η επιχείρηση για το 2011 είχε κέρδη κοντά στα 3.500.000. Αλλά, στο σκέλος της Υδρευσης και Αποχέτευσης είχε ζημία περίπου 1.600.000 που καλύφθηκε απο τα κέρδη της τηλεθέρμανσης που είχε κοντά στα 5.500.000 ευρώ κέρδη. Το τιμολογηθέντα έσοδα (όχι τα εισπραχθέντα) από την ύδρευση κυρίως στα χωριά είναι σταθερά όλα τα χρόνια πολύ κάτω από το λειτουργικό και διαχειριστικό κόστος!

4. Σαφώς θα πρέπει να περάσουμε στον λογική του υπολογισμού ανα νοικοκυριό όπου θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη και τον αριθμό των μελών κάθε νοικοκυριού, εφόσον θέλουμε να είμαστε δίκαιοι. Η τιμολόγηση θα μπορούσε, αξιολογόντας και τις ανάγκες κάθε νοικοκυριούκαι στην βάση μιας αναδιανεμητικής πολιτικής, να έχει ακόμα ποιο φθηνή τιμή για ένα μικρό αριθμό κυβικών για κάθε νοικοκυριό και αυξημένες χρεώσεις για ιδιαίτερα μεγάλες καταναλώσεις. Έτσι, πέρα από την κοινωνική διάσταση ικανοποιείς και μια ακόμα παράμετρο που είναι ο περιρισμός της σπατάλης και η προστασία του περιβάλλοντος με έναν δίκαιο τρόπο.

5. Το νερό είναι ένα κοινωνικό αγαθό και όχι ένα εμπόρευμα. Είναι επίσης έναν πολύτιμος φυσικός πόρος. Και θα πρέπει η τιμολόγηση του να γίνεται με σύνεση. Με βάση την ευρωπαϊκή οδηγία 2000/60 για την προστασία του νερού μέσω της τιμολόγησης θα πρέπει να ανακτάτε το πλήρες κόστος του νερού και όταν λέμε κόστος εννοούμε το λειτουργικό κόστος (άντληση, μεταφορά, κόστος διαχείρισης κ.λ.π.) + το περιβαλλοντικό κόστος. Σήμερα στις περισσότερες περιπτώσεις δεν γίνεται καν ανάκτηση του διαχειριστικού κόστους με συνέπεια σχεδόν όλες οι ΔΕΥΑ της χώρας να είναι ζημιογόνες. Και είτε οικονομικά, είτε κοινωνικά, είτε περιβαλλοντικά το τιμολόγια να πηγαίνει στους επόμενους, δηλαδή στις επόμενες γενιές (τεράστια αδικία!!!). Για έναν επιπλέον λοιπόν λόγο στην τιμολόγηση του νερού δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις. Τόσα χρόνια οι διοικήσεις, προκειμένου να μην χαλαστούν με την πελατεία τους δεν τιμολογούσαν σωστά το νερό με συνέπειες που τις βιώνουμε σήμερα.

6. Φαντάζομαι θα γνωρίζεις πώς μεγάλη ευθύνη για το υψηλό κόστος που πληρώνουν οι Κοζανίτες για το νερό έχει η ΔΕΗ και κυρίως οι εξορυκτικές της δραστηριότητες. Με βάση στοιχεία που συνέλεξα οι Κοζανίτες λόγο ακριβώς αυτής της ιδιαιτερότητας πληρώνουμε ποιο ακριβά το νερό. Εδώ είναι μεγάλη οι ευθύνη των τοπικών φορέων και των περισσότερων κομμάτων (κυβερνώντων και μη) που ποτέ δεν ανέδειξαν το θέμα όταν έπρεπε αλλά πάντα αντιδρούσαν με καθυστέρηση. Ποτέ δεν έθεταν τα ζητήματα αυτά όταν συζητούνταν οι περιβαλλοντικές μελέτες, απλά και μόνο διότι ποτέ δεν θέλαμε να αντιδράσουμε στα σχέδια της ΔΕΗ. Θα πρέπει παράλληλα να διεκδικήσουμε και απο την ΔΕΗ όλα όσα πρέπει για όλα όσα πληρώνουμε εξαιτίας της και θα πληρώνουν και οι επόμενοι! Αυτό θα το αποφασίσουμε επιτέλους;;;

Κλείνοντας και αφού σε ευχαριστήσω διότι με την παρέμβαση σου έδωσες το ερέθισμα για έναν σοβαρό διάλογο, ελπίζω να απάντησα στις απορίες σου. Και εννοείται πώς θα είμαι πάντα στην διάθεση σου για κάθε πληροφορία και διευκρίνηση.

Φιλικά

Λευτέρης

1. Γιατί θα πρέπει εν τέλει να θέτουμε όλες μας τις θέσεις κάτω από τη βαριά σκιά του κινδύνου ιδιωτικοποίησης μια υπηρεσίας του Δήμου αν δεν συμπεριφερθούμε «υπεύθυνα» και δεν φροντίσουμε να συναινέσουμε στις «σώφρονες» προτάσεις των εκάστοτε διοικούντων; Γιατί να μην αποτελεί η αμφισβήτησή μας (με ένα αμφίπλευρο καταρχήν πολιτικό «άει σιχτίρ», που θα αμφισβητεί και τους δύο πόλους του διλήμματος και θα καλεί ενεργά τους πολίτες σε συναπόφαση μαζί μας) ευκαιρία για μια ριζική επαναξιολόγηση των τρεχουσών πρακτικών αλλά και των ήδη πεπραγμένων Δήμου και Δημοτικών Επιχειρήσεων; Προφανώς και συμφωνώ στην ανταποδοτικότητα (εν γένει) των δημοτικών υπηρεσιών, η οποία όμως κάτω από τη λεία επιφάνεια (και ας αφήσουμε προς το παρόν εκτός συζήτησης αλλά όχι εκτός διεκδίκησης τις οικονομικές υποχρεώσεις του κράτους) κρύβει πολλούς υφάλους που πρέπει να ψηλαφούμε.

2. Οι ανείσπρακτες οφειλές έχουν δύο σκέλη. Το ένα είναι το πώς, πότε και με ποιες αποφάσεις (ή μή αποφάσεις) δημιουργήθηκαν και το άλλο είναι τι θα γίνεται από δώ και πέρα, τόσο με τις παλιές όσο και με τις ενδεχόμενες καινούριες. Προφανώς αυτά είναι από μόνα τους θέματα για πολλά και θυελλώδη δημοτικά συμβούλια, πριν και μετά το οποία θα πρέπει να έχουν πάρει φωτιά τα τοπικά media και, ίσως, τα καφενεία (αν υποθέσουμε ότι δεν έχουμε γίνει όλοι μας άνευρα μαλάκια). Τεχνοκρατικά μιλώντας, οι ανείσπρακτες οφειλές δεν θεωρούνται (αυτοδικαίως) λειτουργικό κόστος παρά μόνο στο βαθμό που εξαιτίας τους συνάπτονται δάνεια (άρα τόκοι, που είναι κόστος) προκειμένου να αντιμετωπιστεί το ταμειακό πρόβλημα (έλλειψη ρευστότητας). Όσες βέβαια θεωρηθούν οριστικά μη εισπράξιμες θα αντιμετωπιστούν με τον τρόπο που θα χρησιμοποιούσε οποιαδήποτε επιχείρηση για τέτοιο θέμα (αυτό θα ξανασυζητηθεί όταν συζητηθεί το δεύτερο σκέλος που προαναφέρθηκε).

3. Γιατί δεν είναι δίκαιος και ορθολογικός ο (δύσκολος και απαιτητικός) επιμερισμός σε κάθε τοπική κοινότητα του πραγματικού μέρους που της αντιστοιχεί από το κόστος (λειτουργικές δαπάνες, τόκοι δανείων, αποσβέσεις κλπ) των δημοτικών αγαθών ή υπηρεσιών που απολαμβάνει ενώ θεωρείται δίκαιη η εξισωτική οριζόντια χρέωση (εύκολη και για αγράμματους ή τεμπέληδες) στο όνομα μιας πλασματικής «ισονομίας»; Δεν αμφισβητώ ότι μια τέτοια οριζόντια ισονομία μπορεί να συμφωνηθεί δημοκρατικά από τους (εν επιγνώσει τελούντες) δημότες αρκεί, βέβαια, να μην πρόκειται για ισονομία που επιβάλλει το συμφέρον μιας συγκυριακής πλειοψηφίας (ποιος Κοζανίτης π.χ. δεν θα ψήφιζε «ισονομία» αν ήταν να σπρώξει κάποιο οικονομικό βάρος του σε «γκουγκούνια»; Ζητάω συγγνώμη για τον ρατσιστικό σαρκασμό που ίσως είναι πια ανεπίκαιρος).

4. Αν από το επίπεδο της τοπικής κοινότητας περάσουμε στο επίπεδο του μεμονωμένου «νοικοκυριού» (θεωρώντας το σαν τη βασική οικονομική μονάδα) ανοίγουν προφανώς και άλλα θέματα. Όλοι θα πληρώνουν το ίδιο (ανά τοπική κοινότητα, έστω) ή θα υπάρχει διαβάθμιση της χρέωσης με διπλό (αλλά μη διαχωρίσιμο) στόχο: αφενός την εξασφάλιση σε όλους(ες) ενός ελάχιστου επιπέδου απαραίτητου για την αξιοπρεπή διαβίωση (μεγάλο αλλά προκλητικό βάσανο ο προσδιορισμός του) και αφετέρου την έμμεση εισοδηματική αναδιανομή σε όφελος των οικονομικά ασθενέστερων συνδημοτών (αυτό κι αν είναι βάσανο, αξιακά αλλά και τεχνοκρατικά).

Προφανώς μπορούμε να συνεχίσουμε την κουβέντα. Καταλαβαίνω, βέβαια ένα αρχικό «κούμπωμα», μια που «δει δή ανθρώπων» (δυνάμεων κρούσης δηλαδή, όχι χρημάτων) και ίσως κουραστήκατε από ανέξοδες υποδείξεις, γκρίνιες και επικρίσεις πολλών «καναπεδάτων» (εμού μη αποκλειομένου). Ελπίζω, πάντως, να σηκώσετε το γάντι.

Με εκτίμηση
Θόδωρος Καρώνης